หากเรา หาเหตุผลให้กับตัวเอง ว่า . . .
ทำไม . . . เราถึงรักคนๆ นี้นัก
 แล้วเหตุผลที่ได้ มีแค่เพียง . . . รักเพราะรัก

ฟังดูอาจเลื่อนลอย ไร้จุดหมายเกินไป
แต่สำหรับคนที่รักกัน . . .  เหตุผลเพียงแค่นี้
ก็เพียงพอ ที่จะสานต่อความรัก . . . ให้อยู่ต่อไป

แต่กับคนที่เรารักเขา  . . . แล้วเขาไม่รักเรา
ไม่เคยจะมองเห็น แม้แต่คุณค่า ในตัวเรา
ต่อให้เรา หยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เขาเพียงไหน
หรือให้เหตุผลมากมาย. . .  ในคำว่า รักที่เรามีให้
เขาก็คง มองไม่เห็นมันเหมือนกัน

 และกับคนประเภทนี้  . . .
ยิ่งเราเรียกร้องมาก แค่ไหน . . .
 ก็จะยิ่งสร้างความเหนื่อยใจ . . . ให้กับเราเท่านั้น

 ถ้ามีความสุขกับมัน . . . ก็ดีไป
แต่สุข . . . แล้วเหนื่อยใจ ก็น่าคิดเหมือนกัน
คนเรา . . . เหนื่อยแล้วก็ต้องพัก
ต้องหาทางออก ที่ทำให้เราดีขึ้น

กับเรื่องของความรัก ก็เช่นกัน
เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมัน คงต้องพักซะบ้าง
ลองหยุดวิ่งตามเขาซักครั้ง  . . . แล้วมาเดิน(แค่เดิน) ตามตัวเองดูสักหน
เราอาจรู้สึกดีกว่า  . . . การต้องวิ่งตามใครคนนั้น
อย่างน้อยๆ ก้อจะพบว่า . . .
การเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้น . . . ก้อไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย